Bitti... Bitti... {7}

Sonunda birkaç ürünümü daha bitirdim. Valla bu bitti yazılarını yazarken acayip rahatlıyorum. Dolabımın içindekiler her geçen gün daha da azalıyor. Depolama işinden çoktan vazgeçtim. Artık ne kdar az ürün o kadar iyi...

{1} Oriflame Üçü Bir Arada Temizleyici: Bu temizleyiciden şurada bahsetmiştim. Ucuz ve kremsi yapıda bir ürün arıyorsanız tavsiye edeceğim bir ürün. Ancak tek başına makyaj çıkarma gibi bir özelliği yok.

{2} Privacy Vücut Kremi: Bu krem, parfüm setinin içinden çıkmıştı. Privacy ucuza satın alınabilecek çok güzel bir koku... Kremini de çok beğendim. Kokusu saatlerce kalıyor.

{3} Natur Vital Hacim Veren Saç Kremi: Natur Vital'in ürünlerini çok severim. Hem doğal, hem de yağlı saçlar için uygun ürünleri mevcut. Ancak bu saç kreminden memnun kalmadım. Saçlarımı çok çabuk yağlandırdı. Ben de içine yağlı saçlar için olan saç kreminden karıştırdım. Tam istediğim gibi oldu. Saçlarım hem kolay tarandı, hem de çabuk yağlanmadı. Daha ne isterim.

{4} Neutrogena Yoğun Bakım Kremi: Bu kaçıncı kutum bilmiyorum. Çok sevdiğim bir ürün... Kolay emiliyor, kokusu rahatsız etmiyor. Hem de ucuz... Daha ne olsun. Bunun yerine Nivea aldığım için çok pişmanım. En kısa zamanda geri dönüş yapacağım.

{5} Davidoff Cool Water Game Parfüm: Yaz boyunca bu parfümü kullandım. Çiçeksi kokusuyla zaten bahar ve yaz ayları için ideal... Kokusu da orta kalıcılıkta... Çiçeksi kokulardan çok fazla beklentim yok zaten... O yüzden problem değil.

Aranızda bu ay ürün bitiren var mı?

Chloe: Aldatırken Dikkat Et...

Uzun zamandır fahişe konulu bir film izlememiştim. Başrolde sevdiğim oyunculardan oluşunca, Chloe izlenmesi gereken filmler arasında yer aldı benim için. Yalnız bu filmden Pretty Woman tarzı bir şey beklemeyin. Onun tersine, bu film için psikolojik-dram kategorisi daha uygun olur.

Film, 2009 yapımı ve başrollerini Julianne Moore, Liam Neeson ve genç yetenek Amanda Seyfried paylaşıyor. Konusu kısaca şöyle; Catherine ve David hem iş hem de aile yaşantısı olarak, örnek bir çift olarak gösterilmektedirler. Ancak Catherine, kocasının kendisini aldattığından şüphelendiği için bir fahişe olan Chloe'yi tutar. Bir süre sonra bu üçlü ilişki içinden çıkılmaz bir hal alır.

Filmde, kadın olsun erkek olsun aldatmak ve aldatılmak üzerine çok iyi bir ders verildiğini düşünüyorum. Özellikle, sevgili, nişanlı ya da eşini aldatmayı ya da aldatıldığını düşünen herkesin izlemesi gereken bir yapım...

Konusu basit bir detektifçilik gibi görünse de filmi izledikçe bundan çok daha fazlasının olduğunu fark ediyorsunuz. Catherine, Chloe'den duydukları ışığında evliliğinin ilk günlerindeki o aşk dolu anlara geri dönmek istiyor. David, karısının son zamanlardaki değişimlerinden kendisini aldattığını düşünüyor. Ancak en önemlisi, aradaki bağlantıyı sağlayan Chloe'nin neler hissettiği ve düşündüğü... İşte, filmde bunu anlamak pek mümkün değil. Zira, bu kız ne yapmaya çalışıyor diye sordum durdum kendi kendime. Arkadaş mı olmak istiyor, sevgili mi, yoksa bir aileye mi ihtiyacı var, bilemiyorsunuz.  

Çok fazla şey söyleyip, filmin tadını kaçırmak istemiyorum. Sadece sizinle bir diyaloğu paylaşmak isterim. Bence filmin en güzel anı buydu.

Catherine: Bunu nasıl yapabiliyorsun?

Chloe: Herkeste sevecek bir şey bulmaya çalışıyorum. Çok ufak olsa da... Birisinin gülümsemesiyle ilgili bir şey... Her zaman bir şey vardır. Olmalı da... Cömert olmaya çalışıyorum. İstemediğim şeyleri yapıyorum. Eleştirilmeyecek şeyleri düşünüyorum. Gariptir ki hep bana dönüyor.

Catherine: Mesela?

Chloe: Sen... Senin gibi insanlar hayatıma yürüyüp geliyor.

Tavsiye edeceğiniz bu tarz filmler var mı? Merakla bekliyorum...

The Skin I Live in...

The Skin I Live in ya da orjinal adıyla La Qiel Que Habito benim son zamanlarda izlediğim en iyi filmlerden birisi... Psikolojik-gerilimi, dram konusuyla birleştiren mükemmel karışıma sahip bir film bu... İzlerken, bir yandan üzülüyor, bir yandan geriliyor, sahnelerin geçmesini sabırsızlıkla bekliyorsunuz.

Filmin konusu basit gibi görünüyor. Bir estetik cerrah düşünün, Robert Ledgard, karısı bir trafik kazasında feci şekilde yanmış. Tedavisi devam ederken intihar edince kızının da psikolojisi bozuluyor. Doktor bu karmaşa içerisinde yanmaya ve darbelara karşı sentetik bir deri üretmeye karar veriyor. Evini bir çeşit laboratuara çeviren doktorun ihtiyacı olan üç şey var. Bir suç ortağı, biraz vicdansızlık ve deneylerini uygulayacağı bir denek... Doktorun bunları bulması zor olmaz.

Türkçe'ye, İçinde Yaşadığım Deri olarak çevrilen filmin en sevdiğim yanı basit konusuna rağmen içinde barındırdığı sürprizler oldu. Bir kız var. Doktorun elinde koboy... Üzerinde anlamadığı deneyler yapıldığı halde, sessiz sedasız olacakları bekliyor. Bir doktor var. Ailesini kaybetmiş ama hala umut edebiliyor. İçindeki psikolojik çekişmeler o kadar canlı ki sanki izlerken kendi içinizde yaşıyorsunuz. O kadar çok söz var ki aslında filmle ilgili söylenecek, kendimi tutamayıp spoiler veririm diye korkuyorum.

Filmin başı ve sonu tam beklediğim gibiydi. Ancak gelişme kısmı, işte orada ipler kopuyor. Genelde filmin sonunun sürpriz olmasını beklersiniz ama o tabu burada yıkılmış. Filmde geriye dönük bir anlatım var. Bu nedenle sürprizlere açık olmalısınız. Ben de en çok bu yönünü sevdim. Hiç ummadığınız bir anda bir şey oluyor ve şaşırıyorsunuz. Karakterlerin hepsinin birbiriyle bir bağlantısı mevcut...

İspanyol sinemasına ait filmin başrollerini benim çok sevdiğim oyunculardan birisi Antonio Banderas oynuyor. Kendisine, güzelliğini çok duru bulduğum bir isim Elena Anaya eşlik ediyor. Ben bu ikiliyi çok sevdim. Şunu da söylemeliyim filmin orjinali İspanyolca... Bu nedenle Oscar'a adaylığı yok ne yazık ki... Ancak Hollywood'un böyle bir filmi, göz ardı etmeyeceğini düşünüyorum. Önümüzdeki yıllarda başka versiyonları çekilirse şaşırmam.

İzleyenler lütfen bir şeyler yazın. Bu konu hakkında bol bol konuşmak istiyorum. İzlemeyenler de bir şekilde izlemeye baksın. Ancak aile ortamında izlememeye çalışın. O tarz bir film değil çünkü...

Peri Delirdi Galiba...

Blog yazmaya başlayalı bir seneyi geçti. Neredeyse ilgilendiğim tüm alanlardan birşeyler paylaşmışım sizinle. Maşallah, burdan bakınca amma karışık göründü gözüme... İyi, kötü, eksik, tam, en azından kalemim elverdiği ölçüde bir şeyler anlatmayı becerebilmişim sanırım. Şimdi "Kayıtları Düzenle" başlığına bakıyorum da kendime bile inanamıyorum. Çünkü her şeyden bahseden ben, bir tek kendimden bahsetmeyi unutmuşum. Peri Kalemi'ndeki birkaç başlık hariç elbette...

Ben güya bu blogu kendimden bir şeyler anlatabilirim, bir yandan ilgi alanlarımı paylaşırken, insanlarda belki faydalanır nidalarıyla açmıştım. Tanıttığım filmlerden, yorumladığım dizilere, okuduğum kitaplara kadar hepsinde benden bir parça vardı çünkü.

Hani bazen hayatta hiçbir istediğiniz yerine gelmiyormuş gibi hissedersiniz ya, bu aralar onu yaşıyorum. Sabah tatsız tutsuz kalkıyor, akşam aynı şekilde eve geliyorum. İşte durumlar aynı... Hadi, çık gez, alışveriş yap kendine gelirsin deseniz, onda da bir şey fark etmez. Çünkü bendeniz canı sıkılınca kendini avmye atanlardan değilim. Hatta o tarz yerlere gidersem panik atak bile geçirebilirim.

Hayır, işim var. Ailem yanımda... Allah'a şükür herhangi bir sağlık problemimizde yok. Daha ne istiyorum? Allah'tan belamı mı? Hava değişimidir onun nedeni, derseniz, ona da "I-ıh" derim. Çünkü ben kış çocuğuyum. Şu an İstanbul'da yaşıyor olsam da, Ankara'nın kuru soğuğunu bu yaşa kadar yemiş bir insanım. Kar beni üzmez. Dahası sevindirir. Bugün iş yerinden gelirken arabanın yolda mahsur kalması ve eve kadar yürümüş olmam da bunu değiştirmez. İnsanlar etrafımda küfrederken, ben uzun zamandır karda yürümemiştim düşünceleriyle arşınladım yolları. Manyak mıyım? Eh, ona siz karar verin.

Canım sıkkın olduğunda yüksek bir binaya çıkar, oradan insanları izlerdim. Böyle yazdığımda bir an bana bile garip geldi. İntihar bağımlısı gibi mi göründüm oradan yoksa? Hiçbir zaman o kadar umutsuz olmadım neyse ki. Onu biliyorum en azından. Sadece insanlara bakıp, onların da dertleri olduğunu ve hala ayakta durabildiklerini görmek bana güç veriyor. Eğer onlar başardılarsa ben neden yapamayım diyorum. Onlar bu hayatın yükünü az ya da çok sırtlarına almışlar ben neden -hafif ya da ağır olsun- o yükün altından kalkamayım diyorum. Her zaman umut vardır değil mi? Olmalıdır da...

Bazen kendi kendime kızıyorum. Sahip olduklarınla yetinmiyorsun, hiçbir zaman yetinmiyoruz diyorum. Ben ne zaman bir şeyden şikayetlenecek gibi olsam karşıma daha beteri çıkar. Sanki Allah gözümün içine sokuyor gibidir. "Al bak gör! Senden daha zor durumda olanlar var." demek ister gibidir. Ağız tadıyla isyan bile edemiyorum diye düşünürken bulurum kendimi. Hem üzülürüm o zaman, hem de sevinirim. "Mükemmel insan var mıdır?" diye geçiririm içimden. Cevabı da bilirim aslında.  

Başlıkta yazdım ama çok şükür daha delirmedim. Sen bunu okuyan okuyucu bana bakma, aldırma... Kendi çapımda benim içimi dökme, kendini ifade etme seaslarımdan biriydi sadece bu. Sen de bunu yapıyor musun bilmiyorum ama bence yapmalısın. Herkes yapmalı... Hiçkimseyi mi bulamadın, duvarlara anlat derdini. Çünkü onlar kimseye bir şey söylemezler. 

  

2011'in Favorileri {Film, Dizi, Kitap ve Oyuncular}

"And The Oscar Goes to..."

Hep böyle bir cümle kurmayı istemişimdir. Hadi ne duruyorsunuz.. Kırmızı halılar serilsin. Herkes son moda, özel tasarım kıyafetlerini ve ayakkabılarını giyip, arzı endam etsin.

Bu aralar bloglarda sık sık 2011 yılına ait hafızada kalanlar, çok beğenilenler, favoriler, kötüler tarzında yazılar görüyorum. Ben de kendi açımdan 2011'in en iyileri ve en kötülerini yazmak istedim. Tabi Peri TV'de birçok konudan bahsettiğim için yazıda haliyle ikiye ayrıldı. Biri film, kitap yorumlarımı yazdığım bu yazı, diğeri de çok yakında ekleyeceğim, makyaj malzemeleri ve cilt bakım ürünleriyle ilgili olan diğer yazı... Eh, başlayalım öyleyse...

Kısa bir genelleme yaparsam; 2011 yılı benim için aslında dizi yılı oldu desem yeridir. Amerikan ya da Uzak Doğu yapımı birçok diziyi izledim. Kimisi yarıda kaldı, kimisi sezon finalini yaptı. Benim içinse bazıları çok iyi, bazıları da vasatın oldukça altındaydı. Kitaplar da yine aynı şekildeydi. Sadece film açısından oldukça fakir bir yıl geçirdim. Dizilerle aradaki açığı kapattığımı düşünüyorum.

Yılın Amerikan Dizisi: Once Upon a Time

Once Upon A Time, yılın son aylarında yayına başlayan bir diziydi. Fantastik tarzında olan bu dizinin şu yazımda tanıtımını yapmıştım. İlk birkaç bölümde acaba devam etsem mi diye düşünürken, masallara getirilen günümüz yorumlarında bir yapımı izlemenin değişik bir tat vereceğine karar verdim. Sonuç olarak dizi beni hayal kırıklığına uğratmadı. Hatta bu kategoride Game of Thrones'a da fark attı.

Yılın Uzak Doğu Dizisi: Protect The Boss

Sanırım zorlanmadan seçtiğim tek kategori buydu. Protect The Boss hem bu yıl içinde, hem de şimdiye kadar izlediğim birçok Uzak Doğu yapımı arasından sıyrıldı. Hem konusu, hem oyuncularıyla gönlümde taht kurdu desem yeridir. Komedi tarzında başlayıp, drama bağlayan Kore dizilerinden baygınlık geldiği için Protect The Boss benim için milattır. Bu kadar güzel bir dizi daha yayınlanır mı bilmem. Umarım yayınlanır.

Yılın Amerikan Filmi: Black Swan

Ne yalan söyleyeyim, bu tarz filmleri aslında pek sevmiyorum. Benim için ya hareket ya korku olacak gerileceğim ya da romantizmin dibine vurulacak ağlamaktan gebereceğim. İç çekişmelerle dolu, insanların hırslarından bahseden, sürekli acaba ne olacak sorusuyla dolu filmler beni biraz bayar. İşin özü bu... Felsefeye de gelemem. Ancak Black Swan nedense bu özellikleri taşıyor olmasına rağmen bu senenin unutulmaz filmleri arasından sıyrıldı. Tabi, bunda benim bu sene fazla film izlememiş olmamın ve başrol oyuncusu Natalie Portman'ın da rolü büyük...

Yılın En İyi Erkek Oyuncusu  : Sean Bean

Game Of Thrones dizisiyle bu sene doya doya izlemiştim kendisini. Zaten Sean Bean'i ne kadar sevdiğimi blogumdan az çok anlarsınız. Ancak 2011'de sevilmesinin nedeni bu değildi. Ben, kendisini Game Of Thrones'ta ilk defa baba rolüyle gördüm. Hep yalnız savaşçı ya da kötü karakterlere hayat verdiği için biraz yadırgamıştım başta ama o rolün altından da kolaylıkla kalktı. Eh, kendisine bir alkışı borç bilirim.

Yılın En İyi Kadın Oyuncusu : Maggie Q.

Maggie Q. benim lise yıllarından beri çok severek izlediğim bir bayan. Güçlü karakterleri, duygusal şekilde aktarmayı çok iyi başarıyor. 2010'da yayınlanmaya başlayan Nikita dizisi ve 2011'de çekilen Priest filmiyle de bu özelliğini sürdürdü.

Yılın Kitabı: Çöl Çiçeği

Kitabın edebi bir yanı yok. Aksine oldukça basit bir dille yazılmış ve olayların akış çizgisi de belli bir sırada değil. Konusu Çöl Çiçeği'ni unutulmazlar arasına sokuyor. Somali'de çölün ortasındaki yaşamdan sıyrılıp, Londra'ya oradan da New York podyumlarına uzanan Waris Dirie'in gerçek yaşam öyküsü anlatılıyor. 2011'de açıkla boğuşan Somali'yi biraz merak ediyorsanız alıp okuyabileceğiniz bir kitap...

Vazgeçilmezler: Merlin, Sophie Kinsella Kitapları ve True Blood

2011'de de tercihlerimde bir değişme olmadı ve 4 sezondur devam ettiğim Merlin ve True Blood'un geçen sene yayınlanan bölümlerini de zevkle izledim. Beni yanıltmadıkları ortada... İki dizinin yeni sezonlarını dört gözle bekliyorum.

2011'de seri şeklinde devam eden kitaplara -Gündüz Ölüsü gibi- devam etsem de, geçen sene Sophie Kinsella'nın Alışverişkolik serisi dışında tüm romanlarını okudum. Hem de bayıla bayıla... Bu kadın zaten seri yazmasın. Tek kitaplık romanlarına devam etsin.  

Tutunamayanlar: Secret Garden, Gece Evi Serisi, Nikita

K-Drama olan Secret Garden hakkında birçok yerde çok güzel yazılar okudum. Bu kadar ilgi çeken bir dizinin beni etkilemesini bekliyordum açıkçası. Beklentimi fazla yüksek mi tutmuşum ne? Diziyi izlemeye başladım ama nedense beni sarmadı. Aynı şey Nikita içinde geçerli... İlk sezonu ışık hızıyla bitirdiğim dizinin, ikinci sezonuna bir türlü heves edip başlayamadım. Hatta çok sevdiğim başrol oyuncusu Maggie Q.'ya rağmen...

2011'de de geleneğim değişmedi. Vampir kitaplarını çok sevdiğimi bilirsiniz ama Gece Evi Serisi benim için nefretlik... Valla yazar hanımlar kusura bakmayın ama olmamış. Taklit bir kitap olmasının yanı sıra, bana yeni bir şeylerde vaad etmediği için seriyi okumayı bıraktım.

Eh, ben de merak ettiğim bloggerların -ya da wordpress kullanıcıları mı demeliyim- 2011 yılı enlerini öğrenmek istiyorum. Darkangelhome, Hikaruivy ve Metropol Günlüğü'nün 2011 yılında aklında yer eden yapımlar neler acaba?

Bu istek sadece bu üç bloga özgü değildir. Bu yazıyı okuyan herkes 2011 yılının kendisi açısından unutulmazlarını yazabilir.